Porady· 3 min czytania

O co chodzi w kontenerowaniu emocji dziecka?

Joanna Sołtysik-KowalskaPisze Joanna Sołtysik-Kowalska · poznaj autora →

W psychologii istnieje takie pojęcie, jak kontenerowanie emocji. Jest to termin specjalistyczny, co tak naprawdę oznacza?

Czasami dzieje się tak, że przeżywamy tak dużo silnych uczuć, że nie jesteśmy w stanie ich w sobie pomieścić, czyli poradzić sobie z nimi w adaptacyjny sposób. W subiektywnie trudnej sytuacji, z każdym z nas może tak się dziać. Wtedy potrzebujemy kogoś, kto jest w stanie przyjąć te uczucia i pomóc nam sobie z nimi poradzić. Taka osoba ma w sobie symboliczną przestrzeń na nasze uczucia.

Czym jest kontenerowanie emocji i jak je rozpoznać?

Po czym to poznamy? Po tym, że po rozmowie z taką osobą odczujemy ulgę.

Czasami to właśnie terapeuta będzie w roli kogoś, kto „pomieści” te wszystkie uczucia i w ten sposób pomaga nam je przetworzyć. Tak, aby były do zniesienia.

Rola rodziców w kontenerowaniu emocji dziecka

Kto jeszcze „zajmuje się” kontenerowaniem? Oczywiście przede wszystkim matka, czyli opiekunowie dziecka.

Dlaczego warto odzwierciedlać i uprawomocniać uczucia dziecka?

Jest wiele pożądanych konsekwencji, główne z nich to:

  1. Rozpoznawanie własnych emocji. Dziecko potrafi identyfikować własne stany emocjonalne – umiejętność ta pozwala nazwać to, co się z nami dzieje. Z kolei wiedza ta przynosi ulgę emocjonalną.

  2. Lepsze radzenie sobie z napięciem emocjonalnym. Repertuar zasobów i praktycznych metod radzenia sobie, np. w sytuacjach stresowych zwiększa się u dzieci, których emocje są odzwierciedlane i uznawane przez opiekuna/rodzica.

  3. Wzmocnienie relacji i poczucia bezpieczeństwa. Bez wątpienia, taka postawa rodzica wzmacnia relację z dzieckiem. W takich komfortowych warunkach rozwoju, buduje się w dziecku poczucie bezpieczeństwa. Kształtuje się ponadto ufna postawa wobec ludzi – co jest podstawą tworzenia zdrowych relacji interpersonalnych.

  4. Rozwój funkcji refleksyjnej. Sprzyja rozwojowi funkcji refleksyjnej u dziecka – funkcja refleksyjna jest to umiejętność przyjmowania innego punktu widzenia, niż własny. Inaczej mówiąc, jest to zdolność zastanawiania się nad sobą (nad własnym funkcjonowaniem).

Jak rodzice pomagają dziecku zrozumieć trudne emocje?

Jako rodzice mamy zdecydowanie większą wiedzę o innych ludziach i ich zachowaniach, naszym zadaniem jest w odpowiedni sposób przekazać ją dzieciom. Opiekunowie zbierają dylematy, trudne sytuacje i emocje dziecka, przetwarzają je w odpowiedni sposób – dzięki własnemu doświadczeniu i wiedzy. Adaptacyjnie przetworzone dylematy, sytuacje i emocje przekazujemy z powrotem dzieciom, ale już w zdecydowanie łatwiejszej do przyjęcia formie.

Zrozumienie przez dziecko, że zachowania ludzkie są różne i nie wszystkie więzi są trwałe oraz każdy ma prawo decydować o tym, z kim będzie utrzymywał znajomość a z kim nie – daje dzieciom bardzo dużo korzyści w postaci lepszego samopoczucia, bardziej adekwatnej samooceny oraz świadomości, która zapewnia podstawy zdrowego rozwoju psychospołecznego.

Dziecko jako młody człowiek nieustannie uczy się, poznaje świat, siebie i ludzi wokół. Eksperymentuje, sprawdza i próbuje. W repertuarze jego zachowań pojawiają się te pożądane, ale i niepożądane. Zadaniem rodzica jest pomóc dziecku je zrozumieć i rozróżnić. Cierpliwe tłumaczenie wspiera zdrowe wychowanie dziecka.

Jak kontenerować emocje dziecka? Praktyczne wskazówki dla rodziców

Oto kilka przydatnych wskazówek:

- Stosuj komunikat „ja”. Wyjaśniaj cierpliwie dziecku jakie emocje wzbudza w tobie jego zachowanie (np. „Czuję złość, kiedy po raz kolejny zapewniasz, że posprzątasz pokój i nadal tego nie robisz, pomimo naszej wspólnej umowy”) – dziecko obserwując cierpliwość rodzica samo uczy się cierpliwości.

Cierpliwość rodzicielska jest rodzajem kontenera dla uczuć dziecka. Dziecko może wyrzucić z siebie uczucia, a rodzic może mu pomóc im się przyjrzeć i ponazywać (np.: „Widzę, że jesteś wściekły, bo koleżanka nie chciała się z tobą bawić. Nie musisz jej jednak bić – możesz jej zaproponować, aby to ona wybrała grę, w którą zagracie”).

- Zwracaj uwagę na granice własnej cierpliwości. Sprawdzaj, ile jeszcze masz cierpliwości w sobie i wysyłaj do dziecka komunikat obrazujący jej ograniczoną ilość.

Naturalnie, kontenerowanie emocji innych może spowodować, że czujemy się przeciążeni. W takich momentach możemy odczuwać napięcie emocjonalne, wynikające ze zbyt dużej intensywności trudnych uczuć.

Jak zadbać o własne emocje i cierpliwość rodzica?

Każdego cierpliwość kiedyś się kończy – nawet rodzica!

Dlatego warto:

  • Zadbać o odpoczynek i regenerację. Zadbać o siebie, o wypoczynek, sen, możliwość wypuszczenia z siebie napięcia związanego z codziennymi obowiązkami.

  • Uwzględniać wiek i etap rozwoju dziecka. Istotna jest świadomość, że dziecko coś robi, zachowuje się w określony sposób, bo jest to naturalne i przypisane do jego wieku. Będąc tego świadomym, łatwiej opiekunowi o cierpliwość.

  • Być wyrozumiałym dla siebie. Każdemu zdarzają się wybuchy i chwile utraty cierpliwości. Ważne, by spróbować zrozumieć przyczynę własnego zniecierpliwienia, a nie oceniać siebie surowo.

  • Rozpoznawać czynniki wpływające na utratę cierpliwości. Ponadto warto poszukać, czy nie pojawiły się jakieś czynniki zewnętrzne, które przyspieszyły utratę naszej cierpliwości np. problemy w pracy, czy niespodziewana nieprzyjemna informacja.

Gotowy, by chronić dziecko?

Porównaj warianty I–V i dobierz sumę ubezpieczenia w 5 minut.

Porównaj warianty →

Czytaj dalej

Porady
Jak zgłosić szkodę z NNW dziecka? Instrukcja dla rodzica
Porady
Nowy rok szkolny, nowe wyzwania - do czego warto przygotować dziecko po wakacjach?
Przedszkolak
Program Partnerski SzkolnaPolisa.PL - jak działa kod polecający i jak wykorzystać punkty?